Blog, through the viewfinder

World Cup through the viewfinder / Mistrzostwa przez wizjer aparatu

by Marko Niemelä

It’s Sunday evening, 4th of February 2018. The final game of the Roller Derby World Cup had just ended a few hours ago and I’m sitting on my bed in my hotel room. A few minutes earlier I finished sending the last photos of the gold medal game between Australia and USA to the press, teams and sponsors. I’m sipping my trophy beer and I feel exhausted – I know there’s a massive after party starting up but I’m too tired to go. Almost a year-long journey has drawn to end and I feel… empty? Accomplished? Relieved? I don’t even know. When I turn out the lights and try to fall asleep, a thought of “Wow, what just happened?” rolls into my mind.

So yeah, what just happened? A tournament of 4 days, 38 teams and 92 games had just ended – how did I get to be a part of it? In the early months of 2017, I was at the crossroads of my part-time job, roller derby photography. What should I do next? I was exhausted by the travels and tournaments of the previous year, being part of WFTDA’s playoffs with Helsinki and popping in at a lot of different events in Europe and the USA. On the other hand, I had this growing ambition of pushing the limits of myself and my skills to the next level. So, when I saw the application for the head photographer for the 2018 World Cup, I was both intrigued and intimidated at first. Would I be enough for the job? The task ahead would be massive, even if the title of head photographer would be shared with 2 persons.. I pondered this for days before finally deciding to apply for the position. I mean, what the hell, this would be the spot to push myself forward if any, and I’d get a first class seat to see what it takes to arrange a tournament of this magnitude. So with a racing heart and sweaty palms, I finally applied. And then waited. And waited. And waited. I can’t even count how many times I opened my email to check out if there was anything from the board. During this time, I also battled with my own emotions – I genuinely thought that I somehow lacked the feeling of ambition when it comes to photography. Sure, I had wanted to be a better photographer all along, but I’d never had this feeling of “I NEED THIS” before in my life – until now. I really wanted this position and felt almost anxious at times. What if I DON’T get it? There are so many great photographers with more experience and organizing skills, why would they choose a dude from a faraway country? So when on the 23rd of June I finally got acceptance message that I had been chosen for the joint position for the tournament head photographer, I cried tears of joy. I had made it.

From the first day, it became very clear that the task was not an easy one. The tournament had grown massive with so many national teams attending, and there would be a lot of team photographers, event photographers, videographers, press and other media – all of them being approved partially or completely through us. Thankfully, the title of head photographer was a jointly held one and with Vinciane as my co-head, it was no problem tackling the issues that came along our way. Organizing a crew of 50+ photographers for an event like this required a lot from both of us – while Vinciane focused on correspondence, agreements and rules, I did my best to keep the logistics running, setting up endless sheets, docs and folders, and backing up Vinciane wherever I was needed. We did most of the groundwork during the heat of the derby season, and we both attended WFTDA playoffs in Malmö as event photographers (not an easy task, I can tell you), and I was even chosen to be a part of WFTDA’s photo crew in the Champs of 2017 (a feat for another article, I can tell you!). But when the months rolled on and we were getting closer to the event, we knew that we were as ready as we could be. Arranging meetings, getting those patches and welcome-packages ready, trying to get t-shirts for everyone, figuring out the lights at the venue, checking out the floor plan, counting the power sockets we had, trying to figure out all the smallest details.

During the final days of January, a few days before the tournament officially started, we arrived on site to Manchester. The arena looked massive when empty, and I still remember the initial wow-effect when I walked in. The tracks were just being taped down, and the stands for all the people were under construction. It was relatively quiet and the venue was freezing – the heat was turned on just before the tournament actually started – but you could still get the magnitude of it all. We didn’t have a lot of time to ponder though, teams were starting their training sessions on Tuesday evening and as I was chosen to be a team photographer for both Team Finland and Team Australia, I had my hands full straight from the beginning. We got our own room for the photo crew, set it up and from that point on, the wheels just started to roll. People started to check in and our snack table started to fill with all kinds of tasty treats from around the world – easily one of my favorite things about the World Cup. The best part of it all for me was meeting the people though. All the new faces that I hadn’t met before and all the friends I have made along all these years. Seemed like everyone was attending the World Cup, so many hugs and cheers around every corner. I loved it.

On Thursday morning, 1st of February, things started to really steamroll forward. The first games just whizzed by, and it all seemed to go well. People were in the right places, every game got covered and photos started to pour in right from the beginning. We – Vinciane and I – had to make small adjustments here and there, some chats with the officials and the board – but generally, things looked great. Frogmouth was one of the head sponsors of the tournament and they kept buying photos from our staff throughout the event – a feat that kept us all in the photo room competing on a good level, I think. What I loved to see was the enthusiasm that our photo crew had through the whole event. You could see Preflash Gordon in his seat on track 1, being the upbeat friendly guy that he always is – or Peter Troest moving around in his hyper-kinetic style while following Team Denmark and taking his breathtaking shots – or hear Sean Hale’s distinctive voice as he cheered for the skaters while shooting with blazing flashes – or see Vinciane’s green cap popping up somewhere mid-crowd from the first hours of the morning until the doors closed in the evening. You could see people with cameras covering all the angles, all the unforgettable moments, all the details, and they were all captured with passion and talent. Also, when the crowd saw their idols, their faces just lit up – Lady Trample leading the haka with Team Aotearoa, or Scald Eagle stepping up to jam for Team USA, or Sarah Chambers jamming for Team Australia – there was just something magical about the whole atmosphere.

We ended up with thousands of amazing photos from this unique event, photos that will carry on living as memories from moments these athletes might consider as the highlights of their careers, and we did it all in the most professional manner there is. I could not be more proud of the crew we had in Manchester.

The best “thank you” that we got, in my opinion, was when our crew responded that everything was so well organized and worked out smoothly. As both Vinciane and I have experienced with tournaments of all kinds, we both know what it feels like when you’re not cared or looked after, or your work is not appreciated.

We tried our best to avoid that feeling when it comes to the photo crew, and it appears that, on some level, we accomplished that mission. It was an overwhelming, amazing, wonderful, tiring but unforgettable experience which I’m very grateful to have been a part of. And would I do it again? In a heartbeat, hell yes!

WERSJA POLSKA

Jest niedzielny wieczór, 4 lutego 2018 roku. Kilka godzin temu zakończył się finałowy mecz Mistrzostw Świata Roller Derby, a ja siedzę na łóżku w moim pokoju hotelowym. Przed chwilą skończyłem wysyłać do prasy, drużyn i sponsorów ostatnie zdjęcia z meczu o złoty medal pomiędzy Australią i USA. Popijam zdobyczne piwo i czuję się wykończony. Wiem, że właśnie zaczyna się wielkie after party, ale jestem zbyt zmęczony, żeby na nie pójść. Zakończyła się prawie roczna podróż, a ja czuję pustkę? Spełnienie? Ulgę? Sam nie wiem. Kiedy gaszę światło i próbuję zasnąć, po głowie tłucze mi się jedna myśl: „Wow, co się właściwie stało?”

A zatem, co się stało? Zakończył się czterodniowy turniej, w którym 38 drużyn rozegrało 92 mecze. Jak stałem się częścią tego wszystkiego? W pierwszych miesiącach 2017 roku, jako fotograf roller derby na niepełny etat, znalazłem się na rozdrożu. Co powinienem dalej robić? Byłem wyczerpany podróżami i turniejami poprzedniego roku, udziałem w play-off’ach WFTDA z drużyną Helsinek i pojawianiem się na wielu różnych eventach w Europie i USA. Z drugiej strony, stale miałem ambicję, żeby się rozwijać i przesuwać swoje granice na wyższy poziom. Kiedy więc zobaczyłem ogłoszenie o rekrutacji na szefa ekipy fotografów Mistrzostw Świata 2018, byłem na początku zarówno zaintrygowany jak i onieśmielony. Czy nadawałbym się do tej pracy? Zadanie, które by na mnie czekało byłoby wielkie, nawet jeśli funkcja szefa ekipy byłaby dzielona z jeszcze jedną osobą. Rozważałem to całymi dniami, zanim w końcu zdecydowałem się aplikować. Do diabła, chodziło w końcu o to, że to była doskonała okazja, żeby zrobić krok naprzód. Mógłbym z pierwszego rzędu obserwować, jak się organizuje turniej tej wielkości. Dlatego z sercem walącym jak młotem i spoconymi dłońmi wysłałem swoje zgłoszenie. I czekałem. I czekałem. I czekałem. Nie zliczę ile razy otwierałem mejla, żeby sprawdzić, czy dostałem jakąkolwiek odpowiedź. W międzyczasie biłem się z myślami, naprawdę wydawało mi się, że nie mam wielkich ambicji, jeśli chodzi o fotografię. Jasne, zawsze chciałem być coraz lepszy w tym, co robię, ale nigdy wcześniej nie miałem poczucia „POTRZEBUJĘ TEGO”. Aż do tej pory. Naprawdę chciałem zostać wybrany. Odczuwałem ogromny niepokój, a co jeśli mnie NIE wybiorą? Jest tylu wspaniałych fotografów z większym doświadczeniem i umiejętnościami organizacyjnymi. Dlaczego mieliby wybrać kolesia z dalekiego kraju? Kiedy więc 23 czerwca dostałem wreszcie wiadomość, że zostałem wybrany, płakałem z radości. Miałem to!

Od samego początku było wiadomo, że to nie będzie łatwe zadanie. Turniej był planowany na ogromną skalę, z tak dużą ilością drużyn. A z nimi ich fotografowie, do tego fotografowie całego eventu, kamerzyści, prasa i inne media. Wszyscy zatwierdzani w całości lub częściowo przez nas. Na szczęście funkcja szefa ekipy fotograficznej była dzielona z drugą osobą, czyli z Vinciane. Dlatego radziliśmy sobie ze wszystkimi problemami, które pojawiały się po drodze. Zorganizowanie ekipy ponad 50 fotografów było jednak dużym wyzwaniem dla nas obojga. Podczas gdy Vinciane skupiała się na korespondencji, umowach i ustalaniu zasad, ja robiłem co w mojej mocy, żeby zapanować nad logistyką. Zakładałem nieskończoną ilość arkuszy, plików i folderów, wspierając Vinciane tam, gdzie mnie potrzebowała. Większość podstawowej roboty wykonaliśmy w środku gorącego sezonu derbowego, oboje uczestnicząc w rozgrywkach WFTDA w Malmo, jako fotografowie wydarzenia. A mówię Wam, to nie jest łatwe zadanie. Ja nawet zostałem wybrany na członka ekipy fotografów na Mistrzostwa 2017, ale to opowieść na osobny artykuł. Jednak w miarę jak mijały kolejne miesiące, kiedy wydarzenie zbliżało się wielkimi krokami, wiedzieliśmy, że jesteśmy przygotowani najlepiej jak to jest możliwe. Urządzaliśmy spotkania, przygotowywaliśmy naszywki i pakiety powitalne, staraliśmy się zdobyć koszulki dla wszystkich. Rozpracowywaliśmy oświetlenie na hali, sprawdzaliśmy rozstawienie torów, liczyliśmy gniazdka, chcieliśmy przewidzieć najdrobniejsze szczegóły.

W ostatnich dniach stycznia, tuż przed rozpoczęciem mistrzostw, przybyliśmy do Manchesteru. Pusta jeszcze hala wydawała się olbrzymia, wciąż pamiętam ten pierwszy efekt wow, kiedy wszedłem do środka. Tory były dopiero wyklejane, montowano trybuny dla widzów. Było lodowato, bo ogrzewanie włączono dopiero tuż przed zawodami i wciąż stosunkowo cicho, ale już dało się odczuć ogrom nadchodzącego wydarzenia. Nie mieliśmy jednak zbyt wiele czasu, żeby kontemplować. Drużyny rozpoczynały treningi już we wtorek wieczorem, a jako, że byłem też fotografem Finlandii i Australii, miałem ręce pełne roboty już samego początku. Ekipa fotografów miała swój własny pokój, w którym się zainstalowaliśmy i od tej chwili wszystko się rozpoczęło. Ludzie zaczynali się meldować, a nasz stół z przekąskami zaczął się zapełniać smakołykami z całego świata. To jedna z moich ulubionych rzeczy na mistrzostwach. Jednak jeszcze lepsze było dla mnie spotykanie ludzi. Wszystkie nowe twarze, których wcześniej nie znałem i starzy znajomi, których poznałem przez wszystkie lata. Miałem wrażenie, że na Mistrzostwa przyjechali wszyscy. Tyle uścisków i pozdrowień. Kocham to.

Od czwartkowego poranka, 1 lutego, sprawy nabrały tempa. Pierwsze mecze szybko minęły i wszystko wydawało się dobrze działać. Ludzie byli na swoich miejscach, każdy mecz był fotograficznie pokryty i zdjęcia zaczęły spływać od samego początku. Vinciane i ja musieliśmy dokonać drobnych poprawek tu czy tam, pogadać z sędziami i ustalić szczegóły w zakresie tablicy wyników, ale generalnie wszystko wyglądało świetnie. Frogmouth, który był jednym z głównych sponsorów turnieju, cały czas skupował zdjęcia od naszej ekipy. Myślę, że utrzymywało to wśród nas rywalizację na stale dobrym poziomie. To w czym się zakochałem, to entuzjazm, jaki nasza ekipa miała przez cały event. Mogliście zobaczyć Preflasha Gordona na swoim miejscu, na pierwszym torze, zawsze optymistycznego i przyjacielskiego faceta. Albo Petera Troesta, poruszającego się w swoim super-kinetycznym stylu w ślad za drużyną Danii i wykonującego swoje zapierające dech w piersiach ujęcia. Mogliście usłyszeć jak Sean Hale swoim charakterystycznym głosem dopinguje wrotkarki i jednocześnie robi zdjęcia błyskając flashem. Albo zieloną czapkę Vinciane unoszącą się gdzieś w środku tłumu od pierwszych godzin porannych, aż do zamknięcia drzwi wieczorem. Mogliście zobaczyć ludzi z aparatami na wszystkich torach, uwieczniających niezapomniane chwile, wszystkie szczegóły, pod każdym możliwym kątem.

A wszystko to uchwycone z pasją i talentem. Jak np. rozpromienione twarze tłumu, kiedy widzieli swoich idoli – Lady Trample prowadzącą hakę z drużyną Aotearoa, Scald Eagle wychodzącą na jam dla USA, albo Sarah Chambers jammerującą dla Australii – było coś magicznego w panującej atmosferze.

Skończyło się na tysiącach niesamowitych zdjęć z wyjątkowego wydarzenia. Będą one żyć jako wspomnienia z chwil, które ci sportowcy mogą uważać za najważniejsze w swojej sportowej karierze. I zrobiliśmy to w najbardziej profesjonalny sposób w jaki było można. Nie mógłbym być bardziej dumny z załogi, jaką mieliśmy w Manchesterze.

Najlepszym podziękowaniem, w mojej opinii, jakie usłyszeliśmy, to kiedy nasza ekipa wyrażała zadowolenie, że wszystko było dobrze zorganizowane i sprawnie działało. Zarówno Vinciane, jak i ja braliśmy udział w wielu różnego rodzaju turniejach. Oboje wiemy jak to jest, gdy nikt o ciebie nie zadba, nie zatroszczy się, albo gdy twoja praca nie jest doceniana. Staraliśmy się za wszelka cenę oszczędzić tego naszej ekipie i wydaje mi się, że w jakimś stopniu nasza misja się udała. To było przytłaczające, cudowne, męczące i niezapomniane doświadczenie. I jestem wdzięczny, że mogłem być jego częścią. Czy byłbym gotów je powtórzyć? Do diabła, w mgnieniu oka tak!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s